Damn. Het regent?

Het is alweer een tijd terug als ik spreek met M. Geboren in Iran, Nederlander geworden als twintiger, onderneemt M. inmiddels succesvol een Hollands kaaswinkeltje in een multiculturele wijk. M. en ik spreken elkaar regelmatig. In dit bewuste gesprek neemt hij mij mee in zijn dagelijkse verwondering over het alledaagse Nederland.

We hebben het over klagen over het weer. “Weet je wat ik nu zo bijzonder vindt, Francien?” zegt hij terwijl hij mij met pretogen aankijkt. “Iedereen klaagt hier als het regent. Begrijpt dan niemand dat het juist door de regen hier altijd zo mooi groen is? Dat er welvaart en overvloed door ontstaat? Weet je wel hoe weinig Nederlanders beseffen hoe groen het hier is? Altijd. Zelfs in de winter!”

Ik besef dat hij gelijk heeft, en neem zijn verwondering met me mee. Als het niet lang daarna een keer regent en ik tegen mijn jongens verzucht: “Wat een rotweer, he?” vul ik mijn zin vrolijk aan met “Maar de plantjes kunnen er wel fijn van groeien!”

Gisteren regent het hard als ik met de jongens ben gaan fietsen. We racen lachend naar huis en rennen gauw naar binnen. Dan hoor ik in de tuin de oudste zeggen: “Mama, de regen geeft onze aardbeitjes rood, hè? En de zon ook.” Ik prijs me gelukkig met het kleine stukje Iran dat mijn jongens meekrijgen.

#tribu #openeyesopenheart
#culture #culturegram #multiculti #diversity #antropoloog #anthropology
#hetismaarhoejehetbekijkt #perspectief #nieuwperspectief #verwondering #verrijking
#verhaal #verhalen #storytelling

Share this Post